İstanbul’da yaşarken insan fark etmeden sürekli bir koşturmanın içinde kalıyor. İş çıkışı yorgunluğu, sürekli bildirimler, bitmeyen planlar… Bir noktadan sonra gerçekten nefes alamıyormuşum gibi hissetmeye başlamıştım. O gün internette gezerken karşıma bir yağlı boya workshop’u çıktı. Açıkçası çok düşünmeden kayıt oldum.

İçimden “En kötü birkaç saat kafam dağılır” diyordum.

Workshop günü Kadıköy’e gittiğimde ortamın enerjisi daha kapıdan girer girmez farklı geldi. Loş ışıklar, fonda çalan sakin müzik, boya kokusu ve insanların yüzündeki o rahat ifade… Uzun zamandır böyle sakin bir ortamda bulunmadığımı fark ettim.

En ilginç kısmı ise şuydu: Oradaki insanların çoğu benim gibiydi. Kimisi ilk kez gelmişti, kimisi sadece stres atmak istiyordu, kimisi arkadaşını kırmamıştı. Yani kimse profesyonel ressam değildi. Bu da ortamı inanılmaz samimi yapıyordu.

Fırçayı elime aldığım ilk birkaç dakika biraz tedirgin hissettim. “Ya kötü olursa?” düşüncesi vardı. Ama sonra zamanın nasıl geçtiğini anlamadım bile. Renkleri karıştırırken, tuvale küçük dokunuşlar yaparken kafamın içindeki gürültü yavaş yavaş sustu.

Workshop boyunca en sevdiğim şeylerden biri de insanların birbirine yaklaşım şekliydi. Kimse yarış halinde değildi. Herkes birbirinin yaptığı şeyi gülümseyerek izliyordu. Uzun zamandır ilk kez gerçekten rahat hissettiğim bir sosyal ortamdaydım.

Etkinlik bittiğinde elimde sadece bir tablo yoktu aslında. Bir süredir eksikliğini hissettiğim o “iyi hissetme” duygusu vardı.

Ben bu deneyimi Decollage Art Space’de yaşadım. Eğer siz de sürekli aynı döngünün içinde sıkışmış hissediyorsanız, kendiniz için birkaç saat ayırın derim. Çünkü bazen bir workshop, insana tahmin ettiğinden çok daha fazla şey katabiliyor.