“Bir Süredir Yaşamıyormuşum, Sadece Yetişiyormuşum”

Bunu yazacağımı hiç düşünmezdim ama sanırım Decollage Art Space’ten çıktıktan sonra içimde kalan şeyi başka türlü anlatamıyorum.

Ben uzun zamandır sadece çalışan birine dönüşmüşüm. Sabah telefon alarmı, trafik, mailler, toplantılar, akşam yorgunluğu… Günler geçiyor ama hiçbir şey gerçekten yaşanmıyormuş gibi.

Workshop fikri ilk başta bana çok “benlik” gelmedi açıkçası. Ama bir akşam, tamamen plansız şekilde Decollage Art Space’te bir etkinliğe katıldım. Belki biraz kafa dağıtırım diye düşündüm.

Kapıdan içeri girdiğim anda ilk dikkatimi çeken şey sessizlik oldu. Gürültülü bir sessizlik değil… İnsanların gerçekten anda olduğu bir ortamın sessizliği.

Kimse rol yapmıyordu.

Bir köşede kahve içen biri vardı.
Bir başkası yaptığı resmi bozup yeniden başlıyordu.
Birileri kahkaha atıyordu.
Ve garip şekilde herkes birbirine yabancı olmasına rağmen ortam fazla “tanıdık” hissettiriyordu.

Sonra önümde duran boş tuvale baktım.

Uzun zamandır ilk kez bir şeyi iyi yapmak zorunda olmadığımı hissettim.

Bu çok tuhaf bir duyguymuş.

Saatler ilerledikçe telefonumu kontrol etmeyi bıraktım. Zaman yavaşladı sanki. İstanbul’un ortasında ama İstanbul’dan tamamen çıkmış gibiydim. Belki de bu yüzden insanlar artık yetişkinler için hobi atölyelerine sadece etkinlik gözüyle bakmıyor.

Çünkü bazı yerler insana yalnızca vakit geçirtmiyor.
İnsanı kendine geri getiriyor.

Decollage Art Space benim için tam olarak böyle bir yer oldu.

Oradan elimde bir tabloyla ayrıldım ama dürüst olmak gerekirse asıl götürdüğüm şey o değildi. Uzun zamandır hissetmediğim bir hafiflik hissiydi.

Şimdi anlıyorum…
Bazı workshop’lar sanat öğretir.
Bazılarıysa insana yeniden nefes aldığını hatırlatır.

Eğer siz de İstanbul’un hızında kendinizi biraz kaybettiğinizi hissediyorsanız, Decollage Art Space’in atölyeleri belki size de iyi gelir.